مرلین مونرو (متولد نورما جین مورتنسون؛ 1 ژوئن 1926 - 4 اوت 1962) یک هنرپیشه آمریکایی بود. او که به خاطر بازی در شخصیت‌های کمدی «بمب‌شل بلوند» شهرت داشت، به یکی از محبوب‌ترین نمادهای جنسی دهه 1950 و اوایل دهه 1960 و همچنین نمادی از انقلاب جنسی آن دوران تبدیل شد. او به مدت یک دهه بازیگر پرمخاطب بود و فیلم‌هایش تا زمان مرگش در سال 1962 به 200 میلیون دلار (معادل 2 میلیارد دلار در سال 2021) رسید.با مرگ، مونرو نماد اصلی فرهنگ پاپ است. در سال 1999، مؤسسه فیلم آمریکا او را در رتبه ششم فهرست اسطوره های زن سینمای دوران طلایی هالیوود قرار داد. بسیاری از منتقدان سینمایی و رسانه‌ها از مونرو به عنوان یکی از بهترین بازیگرانی یاد می‌کنند که هرگز نامزدی جایزه اسکار را دریافت نکرده است.

مونرو که در لس آنجلس به دنیا آمد و بزرگ شد، بیشتر دوران کودکی خود را در مجموع در 12 خانه و یک یتیم خانه گذراند. او مدر شانزده سالگی رسید او در طول جنگ جهانی دوم در یک کارخانه مشغول به کار بود که با عکاسی از واحد اولین فیلم متحرک آشنا شد و یک حرفه مدلینگ پین آپ موفق را آغاز کرد که منجر به قراردادهای کوتاه مدت فیلم با فاکس قرن بیستم و کلمبیا پیکچرز شد. او پس از یک سری نقش های جزئی در فیلم، در اواخر سال 1950 قرارداد جدیدی با فاکس امضا کرد. طی دو سال بعد، او با ایفای نقش در چندین فیلم کمدی، از جمله As، به یک بازیگر محبوب تبدیل شد.Young as You Feel و Monkey Business، و در درام های Clash by Night و Don't Bother to Knock. او زمانی که فاش شد که قبل از ستاره شدن برای عکس های برهنه ژست گرفته بود، با رسوایی روبرو شد، اما این داستان به حرفه او لطمه ای وارد نکرد و در عوض منجر به افزایش علاقه به فیلم های او شد.

تا سال 1953، مونرو یکی از بازاری ترین ستاره های هالیوود بود. او نقش‌های اصلی در فیلم نوآر نیاگارا داشت که آشکارا بر جنسیت او تکیه داشتدرخواست، و کمدی آقایان ترجیح می دهند مو بور و چگونه با یک میلیونر ازدواج کنیم، که چهره ستاره او را به عنوان یک "بلوند گنگ" تثبیت کرد. در همان سال، تصاویر برهنه او به عنوان قسمت مرکزی و روی جلد شماره اول پلی بوی استفاده شد. او در طول زندگی حرفه‌ای‌اش نقش مهمی در ایجاد و مدیریت تصویر عمومی خود داشت، اما زمانی که استودیو تایپ می‌کرد و دستمزد کمتری به او می‌داد، ناامید شد. او برای مدت کوتاهی به حالت تعلیق درآمداوایل 1954 به دلیل امتناع از یک پروژه سینمایی، اما برای بازی در فیلم The Seven Year Itch (1955)، که یکی از بزرگترین موفقیت‌های باکس آفیس حرفه‌ای او بود، بازگشت.

زمانی که استودیو هنوز تمایلی به تغییر قرارداد مونرو نداشت، او شرکت تولید فیلم خود را در سال 1954 تأسیس کرد. او سال 1955 را به ساخت شرکت اختصاص داد و شروع به مطالعه روش بازیگری زیر نظر لی استراسبرگ در استودیو بازیگران کرد. بعداً در همان سال، فاکس قرارداد جدیدی به او اعطا کرد که باعث مرگ او شدکنترل و حقوق بیشتر. نقش های بعدی او شامل اجرای تحسین شده در ایستگاه اتوبوس (1956) و اولین تولید مستقل او در شاهزاده و دختر نمایشی (1957) بود. او برنده گلدن گلوب بهترین بازیگر زن برای بازی در فیلم Some Like It Hot (1959) شد که موفقیت تجاری و انتقادی بود. آخرین فیلم کامل او درام نامناسب ها (1961) بود.