این فیلم تبلیغاتی بخشی از الهام خود را از داستان اولین قهرمان سنگین وزن ایتالیایی، پریمو کارنرا، می‌گیرد که پس از کسب عنوان قهرمانی با کمک آل کاپونه در سال 1933، در سال بعد توسط یهودی مکس بیر و سپس دوباره توسط «بمب‌افکن قهوه‌ای» دیترویت جو لوئیس در ژوئن 1935، در آستانه حمله ایتالیا به اتیوپی، شکست خورد. این مسابقه باعث درگیری‌های نژادی متعددی در خیابان‌های هارلم بین جامعه سیاه‌پوست و ایتالیایی-آمریکایی‌های طرفدار فاشیسم شد. فیلم حقایق تاریخی را معکوس می‌کند و در اینجا، به وضوح، بوکسور سفید برنده می‌شود تا برتری «ایتالیایی‌های آریایی» را بر «کارآفرینان یهودی شیطانی» و «طرفداران وحشی آفرو-آمریکایی در استادیوم یانکی» نشان دهد. در فیلم، این نقش‌ها توسط زندانیان جنگی آفریقای جنوبی که در یک اردوگاه کار نگهداری می‌شدند، بازی شده است، که وزارتخانه‌های تبلیغاتی آلمان و ایتالیا در نزدیکی سینکیتا برای «اهداف سینمایی» راه‌اندازی کرده بودند.