پیتر از نوعی تاریک و غمگین است. او زندگی بی‌معنا و بی‌شکل را می‌گذراند و آرزوی زن ایده‌آل را در سر دارد، در حالی که به طور نیمه‌دل با دوست‌دختر عادتیش، ماروسا، که به طور قابل توجهی بزرگتر است، ادامه می‌دهد. به عنوان یک بازیگر پیر، که برای نقش‌ها در تئاتر محلی‌اش تلاش می‌کند، او پر از عدم اطمینان و تردید است. آنها وقت خود را در رستوران محلی می‌گذرانند، سیگار می‌کشند، می‌نوشند و به هم حمله‌های کلامی می‌کنند. "من شرط می‌بندم که فقط به یک الکلی تبدیل خواهی شد،" او هر بار به پیتر می‌گوید. پیتر فقط لبخند می‌زند و به او می‌گوید چقدر پیر به نظر می‌رسد. با کارگردانی که به زودی او را از کار برکنار می‌کند، ماروسا احساس می‌کند که هویتش بیشتر و بیشتر تحت فشار قرار می‌گیرد. برای فرار، پیتر و ماروسا رویا می‌بافند...