جنگ به پایان رسیده است. کودکانی بدون مادر و پدر، کودکانی از مبارزانی که برای آزادی جان باختند... این داستان درباره چنین پسرانی است که در خانه‌های مخصوص کودکان سربازان کشته شده قرار گرفته‌اند. یکی از این خانه‌ها به‌ویژه برای پسرانی با استعداد موسیقی بود. یکی از آن‌ها پسری به نام گوران بود. او و بهترین دوستش ویولن‌های خود را عوض کردند. تفاوت ویولن‌ها تنها در رنگ بود، اما این یکی به طرز عجیبی او را به گذشته‌اش یادآوری می‌کرد. تمام احساسات پسرانه و یادهای لطیف او از مادرش که در جنگ کشته شده بود، گوران را به موسیقی‌اش منتقل کرد و صداهای شگفت‌انگیزی از ویولن تیره‌اش تولید کرد. اما همین ویولن باعث بسیاری از سوءتفاهم‌ها در خانه شد.