نخستین نقاش گویای ترجیحی و تلخخندهٔ پراگ به نام برگنر به نقش منفی در نمایش میولیِر میسانترو می‌پردازد و با تازه‌کار ویله و نامزد او به نام هلنکا در صحنهٔ تئاتر باعث مشکلات می‌شود. برگنر هرگاه دیگران را به اشتباه متهم کند، عذر خواهی نمی‌کند. در حالی که با ماشین به انسان مسن‌تری در گذر خط عابر برخورد می‌کند عذر نمی‌آورد و او را به رقصندهٔ بالهٔ پیر خطاب می‌کند. در تورنِس تلویزیونیِ برنو نَزدیک به گفت‌وگو با آداب و رفتار سالم می‌پردازد و خود نمونه‌ای از آداب می‌شود. در قطار مرد بزرگمردی را می‌بیند که به او هشدار می‌دهد و از او می‌خواهد رفتار خود را تغییر دهد. پس از رسیدن به پراگ تهدیدِ آن مرد پیر به حقیقت می‌پیوندد.