بین پانکوف و تسهلندورف

در برلین دههٔ پنجاه، یازده ساله سوزانه اوقاتش را به طور متناوب در پانکوف شرقی با مادر وخواهرش و در تسهلندورف غربی می‌گذراند، جایی که مادر بزرگ ثروتمندش به شاگرد پیانو این امکان را می‌دهد تا به مدرسه موسیقی برود. آنچه او به عنوان زندگی روزمرهٔ بهنجار می‌بیند با بازگشت پدرش، امیل، که از اسارت به ووی، به عنوان اسیر جنگی باز می‌گردد، پایان می‌یابد و زندگی خانواده دوباره سازماندهی می‌شود.