این فیلم در نه تابلو ساختار یافته است که هر کدام مطالعه‌ای از یک عمل یا وضعیت ساده را شامل می‌شود که در آن یک شخصیت تنها و برهنه، اروس نابینا، به دنبال تحقق و خودشناسی است. اشیایی که او لمس می‌کند - کتاب‌ها، نقاشی‌ها - می‌توانند به عنوان نمادهای روح خلاق دیده شوند؛ همچنین یک موتور سیکلت و تجهیزات فیلم‌برداری نیز وجود دارد. در صحنه‌های بعدی، او به نظر می‌رسد که سعی می‌کند هویت‌هایی را که توسط دکترین‌های نهادی دین و سنت‌های اجتماعی (آشکار) مردانگی ارائه می‌شود، امتحان کند. بخش عمده‌ای از فیلم در دوربین ساخته شده و تنها مقدار کمی ویرایش بعد از آن انجام شده است. نوآوری استفاده از محو شدن در دوربین به عنوان نشانگرهای عبارتی، نه به عنوان نقاط پایانی، در یک تنظیم یا شات واحد بود.