آخرین استادیو

فینال لیگ قهرمانان اروپا در سی و یکم مه دو هزار و یک در رم. دیداری فوتبال مردانی را که هیچ اشتراکی با یکدیگر ندارند گرد هم می‌آورد. استادیوم به تماشاخانه‌ای یونانی مدرن بدل می‌شود که پنج درام در کنار هم لمس می‌کنند و در چند دقیقه از بین می‌روند. شخصیت‌های اصلی، سینا، آلیس، پابلو، پیئتر و آکیله هستند، همگی افراد متفاوت با سنین مختلف که به جایی برای یافتن آرامش، لذت از عشق و کسی برای اعتماد نیاز دارند. در آخرین صحنه مردم می‌خندند، اما همیشه نکتۀ تلخی در خنده وجود دارد. خنده‌شان بلندتر و رضایت‌بخش‌تر است با برتری یافتن بر مشکلات. در حقیقت، در پایان همیشه دلیلی برای ادامه وجود دارد، صحنه‌ای نهایی از آن بالا رفتن.