فاتی فاراری، مردی سیاه‌پوست از آفریقا، در حال اتمام تحصیلات خود در پیانو کلاسیک در آکادمی موسیقی پراگ است. این روز قبل از اولین کنسرت انفرادی اوست، جایی که قرار است با باخ نوازندگی کند. در حالی که در شهر قدم می‌زند، بیشتر به خود و احساس تنهایی‌اش به عنوان یک خارجی و انسان در کیهان فکر می‌کند. او گاه‌به‌گاه با نظرات نژادپرستانه مواجه می‌شود، اما بیشتر احساس وزن طرد اجتماعی به خاطر تفاوت‌هایش را دارد، به‌ویژه در مورد زنان. صبح روز کنسرت، سفارت به او اطلاع می‌دهد که خانواده‌اش درگذشته‌اند. او کاملاً شکسته است، هرچند فکر می‌کند که همه در درون خود دردی دارند. معلم پیانوی او، استاد آکادمی، به او سر می‌زند و می‌گوید که از آنچه اتفاق افتاده باخبر است. استاد به او توصیه می‌کند که احساساتش را آن شب با استفاده از باخ بیان کند.