نمیدانم چه
Don't Know What
مردی به دوربین خیره میشود، نفس میکشد، صحبت میکند و پلک میزند. تاماس رنولدنر در جدیتی شوخطبعانه و رسمی، مرزهای ژانر سینمایی را میکاود. فیلم واقعی به استاپ-موشن تبدیل میشود و زبان به نویزی چکشی و منقطع. این فیلم با تبدیل حرکات و صداهای ارگانیک به حرکات و صداهای مکانیکی، و با حل شدن جهان در انتزاع و ریتم، پتانسیلی طنزآمیز و فکری خلق میکند.
