خط داستانی
درون آزمایشگاهی، رباتی ساخته میشود. مانند نوزادی تازه متولدشده، محیط اطراف را با حسهای ابتدایی و دانش محدود خود تحلیل میکند. هنگام بررسی مفاهیم پایهای همچون فاصله، وزن، نور و اندازه، ربات سعی میکند کارهای فیزیکی سادهای انجام دهد که حرکت طبیعی انسان را تداعی کند. او به طور فاجعهباری شکست میخورد اما به یادگیری ادامه میدهد. آیا یک شکل زندگی کمتر هوشمند مانند سگی ممکن است در ارزیابی معنای انسان بودن کمتر منتقد باشد؟