امید، خشونت فروخورده جنگ را از نگاه فرمانده ای در بستر مرگش بررسی می‌کند. ذهنی که عادت دارد در میدان نبرد زیست کند به جریان آگاهی می‌سپارد و مرگ، مهارت و در نهایت یک ژست امید آخر را در هم می‌آمیزد.