میساک مانوشیان و پوستر سرخ

در فوریهٔ سال ۱۹۴۴، دریک حیاط زندان فِرنِس، مقامات آلمانی نمایشی به راه انداختند تا گروهی از جنگجویان مقاومت کمونیست—همه خارجی و اکثراً یهودی—که چند هفته قبل دستگیر شده بودند را بدنام کنند. هدف تبلیغی این بود تا این مبارزان را به عنوان تروریست‌ها و جنایتکاران معرفی کند، هرچند که آنها موفق شده بودند حملات متعددی علیه اشغالگران در پاریس انجام دهند. پوستر قرمز، که در هزاران نسخه در سراسر کشور پخش شد، آنان را در افسانه‌ای جاودانه می‌کرد. پس از آن در مون-والیرین نزد پاریس اعدام شدند. میسک مَنوشیان، ارمنی که این مبارزان را رهبری می‌کرد، اکنون این گروه را در حافظهٔ جمعی قالب می‌کند چرا که به نمایندگی از همهٔ همرزمانش، هشتاد سال پس از اعدامشان، در پانتئون جای می‌گیرد.