در هفتاد و هفت سالگی، زندگی ترسا با دردی که در بدنش به اراده می‌آید تعریف می‌شود—ناپیدا اما همیشه حاضر. به دنبال آرامش، بر زمین دراز می‌کشد، در خانه یا زیر درخت، نزدیک «بهشت کوچک» خود، یک تعویض آرام‌بخش. اما وقتی الگوهای گذشته بازمی‌گردند، ترسا باید فرار کند. این بار نه از مردی، بلکه به سوی سفری غیرمنتظره با دخترانش—یکی از آنان کارگردان این فیلم است.