آفریقا هشتصد و پان十五

با جست و جوی عمیق در آرشیو عکس های پدرش و دفترچه های خاطراتش درباره خدمت نظامی در مستعمره صحرا در سال هزار و نهصد و شصت چهار پِیلیر بهشت گم شده ای را می یابد که او همیشه تلاش می کرد به آن بازگردد در دهه های هشتاد و نود پس از شکست پروژه خانوادگی مانوئل مونسل به سفرهایی به مغریب می رود باز هم با دوربین عکاسی به دنبال زیبایی برخی پرتره هاست که می توانند به او به رویاهایش نزدیک شوند اما این سفرها بیشتر از مکان خروجی به مکان مقصد درباره جایگاه ترک می گویند عشق رمانتیک استقلال و خانواده صحنه پناهگاهی را می سازند که خود را می شکنند و ما را به بازنگری درباره ارزش های این واژه های کهن دعوت می کند